Trwanie w miłości Chrystusa to nie sentymentalne uniesienie, lecz twarde związanie woli z przykazaniami, które tną naszą naturę aż do kości. Każdy akt nieposłuszeństwa jest zerwaniem więzi z Winoroślą i początkiem powolnego konania duszy. Spokój ducha w czasie duchowego gnicia to nie dar nieba, to paraliż, który poprzedza wieczne odrętwienie. Często potrafimy mówić o przyjaźni z Bogiem, całkowicie ignorując fakt, że wymaga ona oddania życia za tych, których On nam powierzył.
Trwając przy odwiecznych prawdach, wiemy, że nie my wybraliśmy tę drogę, lecz zostaliśmy na nią rzuceni mocą Bożej decyzji, by przynosić owoc, który nie gnije pod wpływem światowych mód. Twój zły przykład to gilotyna dla wiary maluczkich; za każdym razem, gdy pycha wygrywa z pokorą, stajesz się katem dla cudzej nadziei. Rozumiemy, że miłość wzajemna to nie grzeczność, lecz gotowość na męczeństwo dnia codziennego. Prawdziwa radość rodzi się tylko tam, gdzie pycha została ukrzyżowana wraz z Panem.
Tylko dusza, która przestała szukać siebie, może stać się mieszkaniem dla Trójcy Świętej. Bóg nie rozliczy cię z zasięgów twoich religijnych kazań, ale z płaczu tych, którzy przez twoją wyniosłość uwierzyli, że dla Boga nie ma już w nich miejsca. Prośmy o łaskę tak głębokiego zakorzenienia w Bogu, aby żaden wicher prześladowań ani żadna susza opuszczenia nie zdołały oddzielić nas od miłości, która nas wybrała i przeznaczyła do wieczności.