KS. GOFFINEGO NAUKA NA PIERWSZĄ NIEDZELĘ PO WIELKANOCY, CZYLI „NIEDZIELĘ BIAŁĄ”
Wstęp do Mszy brzmi, jak następuje:
„Jak dopiero narodzone niemowlęta — Alleluja — rozumnego bez zdrady mleka pożądajcie, abyście w nim urośli ku zbawieniu" (I. Piotr 2, 2). — „Radujcie się Bogu, pomocnikowi naszemu, wykrzykujcie Bogu Jakóbowemu.44 (Ps. 80, 1). Chwała itd.
Modlitwa kościelna Prosimy Cię, wszechmogący Boże, użycz nam, abyśmy tę uroczystość Wielkanocną, którą żeśmy teraz zakończyli przez Twą laskę w obyczajach i życiu naszym stale zatrzymali, przez Pana naszego Jezusa Chrystusa itd.
LEKCYA z pierwszego listu św. Jana, rozdz. 5, wiersz 4—10.
Najmilsi! Wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat:
a to jest zwycięstwo, które zwycięża świat- wiara nasza.
Któż jest, co zwycięża świat, jeśli nie ten, który wierzy, iż Jezus jest Synem Bożym? Jest to ten sam Jezus Chrystus, który przyszedł przez wodę i krew,,: nie w wodzie tylko, ale w wodzie i krwi. A Duch jest, który świadczy, iż Chrystus jest prawdą. Albowiem trzej są, którzy świadectwo dają na niebie, Ojciec, Słowo i Duch święty: a ci trzej jedno są. A trzej są, którzy świadectwo dają na ziemi: Duch i woda i krew, a ci trzej jedno są. Jeśli świadectwo ludzkie przyjmujemy, świadectwo Boże większe jest. Albowiem to jest świadectwo Boże, które większe jest, iż świadczył o Synie Swoim. Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo Boże w sobie.
1. Że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i człowiekiem i odkupicielem świata. Bóstwo Jego dowodzi trojakie świadectwo „na n i e b i e“, a człowieczeństwo trojakie świadectwo „na ziemi.“ Z nieba poświadczył Bóstwo Chrystusa Ojciec przy chrzcie Jezusa, Jego przemienieniu i krótko przed męką, gdy Pan Jezus po wyjeździe do Jerozolimy nauczał w świątyni. Synem Bożym okazał się Pan Jezus przez Swe Boskie nauki, cuda i błogosławieństwa Swego Kościoła. Poświadczył to Duch święty przez proroków, przez Swoje zstąpienie przy chrzcie Chrystusowym i na Zielone święta i przez pomoc, którą jako Duch wspiera Kościół. Że Jezus jest oraz prawdziwym człowiekiem, świadczy krew i woda, która spływała z ran Jego i duch, którego Pan Jezus przy śmierci oddawał w ręce Ojca.
2. Oświadcza św. Jan, że ta wiara w Chrystusa jako Boga-człowieka i Zbawiciela świata zwycięża świat, t. j. złudy, ponęty i groźby Jego. Jest to skutkiem prawd niebieskich, które ducha ludzkiego odwracają od rzeczy ziemskich do niebieskich, a w jeszcze wyższym stopniu skutkiem łask, których udziela Chrystus wierzącym w Niego. Dlatego też pisze Paweł św. (Rzym. 1, 16): „Nie wstydzę się ewangelii, bo jest mocą Bożą na zbawienie każdemu wierzącemu. Siłą tej wiary wszyscy Święci Pańscy, a nawet wątłe dziateczki, chwalebnie pokonali ponęty i groźby światowe.
EWANGELIA św. Jana rozdz. 20, wiersz 19—31.
Gdy tedy był wieczór dnia onego pierwszego szabatów, a drzwi były zamknione, kędy uczniowie byli zgromadzeni dla bojaźni żydów: przyszedł Jezus i stanął w pośrodku i rzeki im: Pokój wam. A to rzekłszy, ukazał im ręce i bok. Uradowali się tedy uczniowie, ujrzawszy Pana. Rzekł im tedy zasię: Pokój wam. Jako Mnie posłał Ojciec, i Ja Was posyłam. To powiedziawszy, tchnął na nich i rzekł im: Weźmijcie Ducha świętego. Których odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a których zatrzymacie, są zatrzymane. A Tomasz, jeden ze dwanaście, którego zowią Dydymus (bliźniak), nie był z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Mówili mu tedy drudzy uczniowie: Widzieliśmy Pana. A on im rzekł: Jeśli nie ujrzę w ręku Jego przebicia gwoździ i nie włożęli ręki mojej w bok Jego, nie uwierzę. A po ośmiu dni byli zasię uczniowie Jego w domu i Tomasz z nimi. Przyszedł Jezus drzwiami zamknionemi i stanął w pośrodku i rzekł: Pokój wam. Potem rzekł Tomaszowi: Włóż sam palec twój, a oglądaj ręce Moje, i ściągnij rękę twoją, a włóż w bok Mój: a nie bądź niewiernym, ale wiernym. Odpowiedział Tomasz i rzekł Mu: Pan mój i Bóg mój. Powiedział mu Jezus: Iżeś Mnie ujrzał, Tomaszu, uwierzyłeś. Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. Wieleć i innych znaków uczynił Jezus przed oczyma uczniów Swoich, które nie są w tych księgach napisane. A te są napisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystus Syn Boży, a iżbyście wierząc żywot mieli w Imię Jego.
Czemu Tomasz nie wierzył Apostołom mówiącym, że Pan Jezus zmartwychwstał?
Wiara Jego w Chrystusa była jeszcze zbyt słabą, a cud zmartwychwstania przechodził jego pojęcie. Przyczyną tego braku wiary nie była pycha lub zła wola, lecz niepojmowanie tego, co prorocy i sam Jezus przepowiedzieli o przyszłych mękach i zmartwychwstaniu. Wydarzyło mu się to samo, co innym Apostołom, którzy także nie chcieli wierzyć niewiastom, przynoszącym im wiadomość o zmartwychwstaniu Pańskim; byli oni wszyscy nieskorymi do wiary, jak to powiedział był Zbawiciel dwom uczniom, idącym do Emaus.
Jak wyleczył Pan Jezus św. Tomasza z powątpiewania?
1.W ten sposób, że umyślnie z jego powodu okazał się uczniom.
2. Ze powtórzył słowa jego: „Jeśli nie włożę ręki mojej itd.“ Tym sposobem okazał mu Pan Jezus Swą wszechwiedzę i wszechmocność.
3. W Swej pobłażliwości raczył uwzględnić słabą wiarę Apostoła, pokazał mu Swe rany i wezwał go, aby, dotknąwszy ich, przekonał się o rzeczywistości Jego zmartwychwstania.
4. Słowami „miej wiarę“ udzielił mu łaski i siły wiary. Bez tej łaski nie byłby nigdy Tomasz doszedł do zupełnej i żywej wiary.
Co znaczą słowa: „Pan mój i Bóg mój?“
Są one wyrazem szczerej, silnej i pokornej wiary nie tylko w zmartwychwstanie, ale i w Bóstwo Chrystusowe. Tomasz w zmartwychwstaniu Chrystusa oglądał człowieczeństwo Chrystusa, a teraz uwierzył i w Jego Bóstwo. Dlatego rzekł mu Pan Jezus: „Tomaszu, uwierzyłeś, iżeś Mnie u j r z a ł!“
Czemu Pan Bóg dopuścił, że Tomasz tak długo opierał się wierze w zmartwychwstanie Pańskie?
1. Stało się to dlatego, aby Apostoła tem więcej utwierdzić w wierze w zmartwychwstanie i Bóstwo Chrystusa.
2. Aby i nas ugruntować w wierze, w Tomaszu bowiem mamy tem lepszego i wiarogodniejszego świadka tego zmartwychwstania, gdyż nie był łatwowiernym, lecz raczej niedowiarkiem.
Stanowią one pociechę dla przyszłych wiernych, co Zbawiciela nie oglądali, a jednak Weń wierzą i umiłowali Go. Wiara jest czystszą i cenniejszą, jeśli się nie opiera na oglądaniu własnemi oczyma, lecz na Słowie Bożym i Jego prawdziwości; dlatego też darzy tem większem szczęściem i zasługą, z im większą pokorą i prostotą serca ktoś wierzy Słowu Bożemu.
Źródło:
PRZEWIELEB. KS. LEONARDA GOFFINEGO
WYKŁAD LEKCYII EWANGELII
NA WSZYSTKIE NIEDZIELE I ŚWIĘTA
WRAZ Z WYNIKAJĄCĄ STĄD
NAUKĄ WIARY I OBYCZAJÓW
i GRUNTOWNEM WYJAŚNIĘ IEM ROKU KOŚCIELNEGO,
NAJGŁÓWNIEJSZYCH OBRZĘDÓW KOŚCIELNYCH I MSZY ŚWIĘTEJ.
PRZEJRZAŁ I POPRAWIŁ
KS. PROFESOR DR. A. GALANT. Mikołów- Warszawa 1905r.
Obrazki:
Luca Signorelli - Chrystus i niewierny Tomasz Wikimedia Commons, link
Jerusalem-Holy Sepulchre-dome.jpg Wikimedia Commons, link
Mistrz Ołtarza Akwizgrańskiego Msza św. Grzegorza Wikimedia Commons, link
We wnętrzu kościoła papież Grzegorz Wielki klęczy przed ołtarzem. Odprawia Mszę Świętą w asyście dwóch diakonów. Na i za ołtarzem widoczna jest wizja papieża Grzegorza, w której Chrystus ukazuje mu się jako Mąż Boleści. Chrystus siedzi na sarkofagu umieszczonym na ołtarzu i jest otoczony postaciami z narracji o Męce Pańskiej. W tle znajduje się Arma Christi (Osłona Chrystusa). Ołtarz jest przykryty baldachimem, którego zasłony są rozsuwane przez anioły. Modlące się postacie stoją między filarami po lewej i prawej stronie. Przed diakonami, po obu stronach, stoją dwaj kardynałowie. Niosą oni insygnia papieża, odpowiednio laskę krzyża i tiarę. Za nimi klęczy dwóch kanoników. Na pierwszym planie klęczy dwóch biskupów w pełnych insygniach. Na kapie biskupa po lewej stronie widoczne jest przedstawienie Narodzenia Chrystusa i Zwiastowania Pasterzom. Kapa biskupa po prawej stronie przedstawia Obrzezanie Chrystusa. Ukrzyżowany Chrystus jest przedstawiony na odwrocie ornatu papieża.